تارنمای فرهنگی ألـــمهــدي (عــج)

تا زمین قدم برداشت ، آسمان نوشت علی

آسمان که برپا شد ، کهکشان نوشت علی

کهکشان که پیدا شد ، یک جهان نوشت علی

این جهان که معنا شد ، بیکران نوشت علی

بیکرانه‌ها پر شد ، لامکان نوشت علی

با هرآنچه که میشد ، با همان نوشت علی

با قلم نوشت علی ، با زبان نوشت علی

و سپس هر آنچه داشت ، در توان نوشت علی

روی صورت انسان ، روی جان نوشت علی

با غبار او روی ، چشممان نوشت علی

آنقدر نوشت از او ، تا جهان پر از او شد

تا که دست حق رو شد ، ذکر عاشقان هو شد

پس دو مرتبه روی ، صورتم نوشت علی

دوست داشت پس روی ، قسمتم نوشت علی

در رگم که جاری شد ، غیرتم نوشت علی

پا شدم زمین خوردم ، همتم نوشت علی

تا کمی ضعیف شدم ، قوتم نوشت علی

آمدم ذلیل شوم ، عزتم نوشت علی

پس خدا خودش روی ، قیمتم نوشت علی

روی بیرق سبزِ ، هیئتم نوشت علی

پیش دشمنان روی ، هیبتم نوشت علی

آنقدر نوشت علی ، روی سرنوشت من

تا فقط علی باشد ،‌ خانه بهشت من

روز اول خلقت ، با علی حساب شدم

در قنوت او بودم ، تا که مستجاب شدم

زیر پای او ماندم ، تا غبار ناب شدم

بر سرم چنان تابید ، تا که آفتاب شدم

آنقدر که او تابید ، از خجالت آب شدم

در غدیر چشمانش ،‌ من هم انتخاب شدم

آنقدر نگاهم کرد ، تا که من خراب شدم

زیر جوشش چشمش ، ماندم و شراب شدم

مِی شدم پیاله شدم ، مست بوتراب شدم

هی علی علی گفتم ، در علی مذاب شدم

می‌نویسم از عشقم ، می‌نویسم از دردم

غیر دور چشمانش ، هیچ جا نمی‌گردم

کعبه پلک زد آری ، صبح نور پیدا شد

کعبه در طوافش رفت ، تا درِ حرم وا شد

قبله از سر جایش ، پیش پای او پا شد

زیر پای او زمزم ، چشمه چشمه دریا شد

کعبه از نفس افتاد ، نوبت مسیحا شد

او شفا گرفت و بعد ،‌ تازه دور موسا شد

پا برهنه راه افتاد ،‌ تا دلش مصفا شد

هر کسی که او را دید ، بدتر از زلیخا شد

یوسفانه مجنون شد ، یوسفانه لیلا شد

هر کسی که دورش گشت،نور چشم زهرا شد

ما کجا و این کعبه ، اینکه کعبه زهراست

ما محب دریاییم ، جای ما فقط دریاست

توی محفل ذکرش ، درّ ناب می‌ریزند

پای هر علی گفتن ، هی ثواب می‌ریزند

روی ما فرشته‌ها ، هی گلاب می‌ریزند

توی جام خالیّ ، ما شراب می‌ریزند

روی چشممان خاک ، بوتراب می‌ریزند

در شب سیاه ما ،‌آفتاب می‌ریزند

روی ما دعاهای ، مستجاب می‌ریزند

در حساب فردامان ، بی حساب می‌ریزند

کبریا که می‌بخشد ، این همه به عشق او

چون علی به ما آموخت ، لااله الا هو

ساکنان بالاها ، زیر گنبدش هستند

خیل انبیا جزو ، نور بی حدش هستند

فاطمه ، نبی تنها ، این دو هم قدش هستند

مرتضی و زهرا هم ، عشق احمدش هستند

روز و شب همیشه در ، رفت و آمدش هستند

شیعیان نمک دارند ، تا زبانزدش هستند

کربلا و سامرا ، صحن مرقدش هستند

و قم و خراسان هم ، خاک مشهدش هستند

ما که درّ و مروارید ، توی این صدف داریم

ما بهشت خود را از ، تربت نجف داریم

وقتی از دل یک سنگ ، خوب موشکافی شد

سنگ یا علی میگفت ، آنقدر که صافی شد

آنقدر که چون دُر شد ، چون عقیق شافی شد

شعر آفرینش هم ،‌ با علی قوافی شد

این کتاب خلقت هم ، با علی صحافی شد

عشق هم بدون او ، قصه‌ای خرافی شد

هر کجا کم آوردیم ، با علی تلافی شد

اینکه دور او گشتیم ، وای عجب طوافی شد

کعبه بی علی پوچ است ، کعبه بی علی سنگ است

کعبه در مدار خود ، با علی هماهنگ است

دست کعبه را اما بر سرش نمی‌بندند

راه را بر یاسِ ، پرپرش نمی‌بندند

تازیانه بر روی ، همسرش نمی‌بندند

شعله‌های آتش را ، بر درش نمی‌بندند

ریسمان به دستان ، دخترش نمی‌بندند

کربلا که آب بر ، اصغرش نمی‌بندند

نیزه‌ای به اطراف حنجرش نمی‌بندند

آه کربلا گفتم ، آسمان به خود لرزید

کوفه باز هم اشک ، دختر علی را دید

شاعر اهلبيت رحمان نوازني

علی داره کم کم رو به قبله میشه

میون تب میسوزه دلش آتیشه

شما روح شهادتینی!

چرا اشهد داری می‌خونی

جهان میشه یتیم آقاجان! بگو می‌مونی

بمیرم این بدن چرا زرد میشه

چرا داره آروم آروم سرد میشه، بمیرم واست

تمسخر نگاهِ ابن ملجم

زده به قلب زینب آتیش غم، بمیرم واست

«علی علی علی علی یا مولا، علی مظلوم »

گرفته خونه بوی کسی رو امشب

که حیدر خیلی دلتنگشه بین تب

همون که خرج مولا کرده

جوونیشو همه جونش رو

که دلتنگه هنوز اون لحن دعاخونش رو

نمیمونه علی بدون زهرا

میخواد براش دعا بخونه زهرا، دعای رفتن

داره میره کنار زهرا حیدر

شده آروم آروم مهیا حیدر، برای رفتن

«علی علی علی علی یا مولا، علی مظلوم »

«برای غربتت بمیرم مولا، علی مظلوم»

نگاهش خیره مونده به چشم عباس

که انگار عباس هم یادگارِ زهراس

گمونم کربلارو دیده

که عباسش غریب و تنهاس

گمونم دیده دست سقا، رو خاک صحراس

چرا توو کربلا همین کوفی‌ها

گرفتن انتقام حیدر رو با، سنان و خنجر

که هرکسی فقط علی بود اسمش

با سنگ و تیر و نیزه ها بر جسمش، زدن محکم‌تر

«سقای دشت کربلا یا عباس»

نگاش میسوزه هرجا که حرف زهراس

هنوزم انگار زهرا توو کوچه تنهاس

میسوخت از غم که عمری میدید

صبح و شب قاتل زهرا رو

اونها که بی امون سوزوندن دل زهرا رو

چقدر میون چاه غم گفت: زهرا

تا دید کسی با قد خم گفت: زهرا، بمیرم واسش

تا دید یه صورت کبود گفت: زهرا

با دیدن آتیش و دود گفت: زهرا، بمیرم واسش

«علی علی علی علی یا مولا، علی مظلوم »

«برای غربتت بمیرم مولا، علی مظلوم»

شاعر: رضا یزدانی

السلام عليك يا اول مظلوم

*تا قيامت براش گريه كني بازم اول مظلومه وا ...*

و يا من اول غصب حقه ...

حيف مولا مردم عالم تو را نشناختند

دم زدند از تو ولي يك دم تو را نشناختند

*شام غريبانه وا،باورت ميشه امشب كسي نيامد شام غريبان براي علي بگيره؟!*

رهبر افلاكي و از خاكيان خاكي تري

هم ملائك هم بني آدم تو را نشناختند

انبيا بودند از آدم همه در سايه ات

ليك جز پيغمبر خاتم تو را نشناختند

در كنار خانه ات بر همسرت سيلي زدند

اي فداي غربتت گردم تو را نشناختند

بادو دسته بسته مي بردند سوي مسجدت

***

*عجب شام غريباني شد خونه ي علي،يه بستر غرق خون بچه ها دورش حلقه زدند،اما هر چي باشه همه محرمند كسي به اينا جسارت نكرد ... كسي ديگه گوشواره هاشونو نكشيد ... كسي ديگه به اينا ناسزا نگفت ... خونشونو كسي آتيش نزد ... اين يه شام غريبانه اما من دلم جاي ديگه ست،اين شام غريبان كجا؟!! امام مجتبي دونه دونشون رو داره ساكت ميكنه،هم زينب،هم قمربني هاشم،هم ابي عبدالله ... اما دلا بسوزه براي ابي عبدالله و شام غريبانش ... فقط من شعرشو ميخونم ببينم حالت شام غريباني هست يا نه ...*

غروب بود و زني بي قرار تنها بود ...

*هنوز كه نگفتم اين زن كيه ...*

زني زداغ برادر ، فكار ، تنها بود ...

غروب بود و علمدار خفته و زينب ...

ميان خيمه ي بي پاسدار تنها بود ...

غروب بود و به مقتل برادرو زينب ...

هزار و نهصدو پنجاه بار تنها بود ...

*ميترسم اين يه بيتو بگم ، اماسفره ، سفره ي علي ، كربلا هم اگر ميريد همين سفره پهن باشه ...*

غروب بود و رباب و صداي لالايي 2

كنار تربت يك شيرخوار ، تنها بود ...

حسين ... حسين ...

***

غروب بود و طناب و اسيري و زينب ...

* نه نه بذار از اين روضه دربيام ...*

خلاصه اين همه غم بود و زينب كبري ...

ميان لشگري از نيزه دار تنها بود ...

محمل درست در وسط نيزه دارها

يك ذره رحم در دل خود ساربان نداشت ...

*اين يه شام غريبان تو خيمه ي نيم سوخته،يه شام غريبانم كنار گودال برپاشد،پيغمبر و انبيا و اولوالعزم آمدن؛فاطمه و چهار زن بهشتي هم آمدند بماند؛چون قصه ي ربودن انگشتره...اما شام غريبان سوم رو بگم زن خولي ميگه نيمه ي دل شب ديدم تنور خونم روشنه يا للعجب!! من كه تنورو اول شب خاموش كردم،وارد اتاق شدم ديدم بانوان مجلله اي كنار تنورند،همه زير بغل يه خانمي رو گرفتن،خدايا اين ها كين كنار تنور خانه ي من؟! ديدم اين بانو خم شد يه چيزي رو از تنور خونم بيرون آورد؛اول شروع كرد اين خاكسترا رو از سر او پاك كردن، اينها كين؟اوني كه دست اون بانو هست چيه؟! با يه سلام اين بانو جوابمو گرفتم،من تا حالا تو روضه هيچ جا نديدم فاطمه به حسينش اين جوري خطاب كنه ... فقط مال تنور خوليه ... يه لحظه تصور كن اين تنور خونه ها كه روشن بود تا صبح خاكسترش داغ ميموند ... اون رگ هاي بريده و محاسن رو اين خاكسترا .... بانو سر رو به سينه چسباند يه جمله گفت و غش كرد ... صدا زد :

"السلام عليك يا شهيد ... 

سرود،امام علی علیه السلام

نور چشم ابوطالب

بر همه سید و آقا

حُسنِ تو جلوه ی روی

خالق عالیِ اعلا

مولا علی مولا

شاهان عالَم عبد و گدای تو

یا حجتَ الله جانم فدای تو

ای حجّت حقّ و بحر ایمان

یاور اسلام و یار قرآن

کوثر و تطهیر و حمد و فرقان

یا علی یا علی یا علی جان...

یا علی یا علی یا علی جان...

حاکم مُلک دین هستی

بی مثال و قرین هستی

هم یَلِ خیبری و هم

دلبری نازنین هستی

حقّ الیقین هستی

در مدح تو من چه گویم ای مولا

مدح تو گوید پیمبر و زهرا

شادی قلب تو همه گوییم

ای نورِ قل هو الله احد

سلام خدا بر پدر و هم

مادرت فاطمه بنتِ اسد

یا علی یا علی یا علی جان...

کن دعا یا ولیَ الله

تا ابد با شما باشیم

چون شهیدان راهِ دین

لاله ی کربلا باشیم

عبد خدا باشیم

قلب دو عالَم شده گرفتارت

نهج البلاغه کمی ز گفتارت

ما را کن سرباز لشگر حق

در راه مبارزه با ستم

به حقّ فداییانِ زینب

به حقّ مدافعانِ حرم

یا علی یا علی یا علی جان

سرود مسجدی میلاد حضرت علی علیه السلام



جشن میلادِ شمس ولایت شد،شادی اهل ولایت بی نهایت شد 

((ساقی کوثر مولا علی حیدر،ای به عالَم تاج سر مولا علی حیدر...))



چشم عالم شد محو تماشایش،خانه ی کعبه مُزیّن بر قدمهایش

عشق ناب او طعم عسل دارد،فاطمه بنت ِ اسد گل در بغل دارد

ماهِ روی او شد قبله ی مقصود،کعبه تا روز ابد نازد بر این مولود

ای همه جانها بادا به قربانش،آیه های مؤمنون گلواژه ی جانش

شکر للّه که بر او گرفتاریم،ما تمسّک بر ولای مرتضی داریم

زندگی ما شد فانی عشقِت،آرزو داریم شویم قربانی عشقِت

با شهیدان ما همراه و یکرنگیم،با سعودی ها همه آماده ی جنگیم

ذکر ِ هر کی با ما یار و همراهه،اشهد انّ علیاً ولیُ ا..هه
 

بهار جشن امامت آمد

                       ایّام عید ولایت آمد

کامل شده دینِ رسولُ الله

                             ابالحسن شده ولیُ الله

ای بر همه ولی        جانم علی علی

یا مولا یا مولا یا حیدر

از امر خالق حیّ سرمد

                                   زد بانگی بر همه عالَم احمد

که بعدِ من ابالحسن مولاست

                                  ولیِّ حق ، حاکمِ بر دلهاست

نور هدایت است        شمس ولایت است

یا مولا یا مولا یا حیدر

سرمست از جام عشق غدیرم

                          بر دام حبّ حیدر اسیرم

صبر و شکیب بداده ام از کف

                           پر زده دل تا نجف الاشرف

ای نور منجلی             جانم علی علی

یا مولا یا مولا یا حیدر

می آید بر دلم بوی ماتم                                 نسیمی از شمیم محرّم

یا مرتضی به ما بده توشه                           بهر سفر تا قبر شش گوشه

ما را بیا بِخَر     یک کربلا ببر

یا مولا یا مولا یا حیدر...